We rijden langs de Tara Kanjon. Een lange canyon en de grootste in Europa. We stoppen ook even aan de Tara Most, de Tara brug, zo hoog!
Na de Tara Kanjon komen we aan de Moraca Kanjon. Deze is niet zo groot maar we kunnen er meer van zien.
Als we verder rijden komen we aan een weg die langs de rivier de Piva loopt.
Het blauw van het water steekt weer fel af tegen het groen van de bomen op de bergen. Dit hadden we niet verwacht, het is hier zo mooi! Dan maken we een afslag naar Zabljak. De baan wordt smal en eng. Vele bochten en altijd naar omhoog. Veel tunneletjes maken het nog enger. Een spectaculaire weg niet voor mensen met hoogtevrees als ik! Overleef ik dit wel?
Pff eindelijk zitten we op de berg en geen afgronden niet meer. In Trsar stoppen we aan een bar restorant die daar zo ineens in “the middle of nowhere” staat. Eventjes alles wegspoelen met een drankje. En dan weer verder hopend geen enge afgronden niet meer.
We rijden Durmitor NP in. Waar ik voor vreesde.... dus wel weer dieptes! Maar het is hier wel ongelooflijk mooi! De weg is smal, veel te smal, en slingert langs de bergen heen. Al goed komen we niet te veel tegenliggers tegen. Af en toe koeien of schapen op de weg. Hier en daar een boerderij. Zo afgelegen! Zo puur! Zo verlaten en leeg.
Eindelijk komen we aan in Zabljak, het was een lange rit. Het is later dan verwacht, maar met zo’n baantjes kan je natuurlijk niet hard rijden. Het was een prachtige rit. We gaan nog lekker eten in het restaurant van MB Hotel. We kunnen nu betalen in euro.
Mostar zit erop en we vertrekken richting Montenegro.
Bosnië heeft ons aangenaam verrast! Mooie natuur en heel goedkoop. We rijden nog een heel stuk door Bosnië. Onderweg weinig huizen of mensen, zelfs weinig auto’s. Veel vlinders! Het is hier rustig, een beetje te rustig want we kunnen onze laatste Bosnische marken niet meer uitgeven aan een drankje of een hapje.
We staan aan de grens met Montenegro. Pascontrole aan de Bosnische kant. Dan moeten we een brug over. Een ijzeren brug met een houten wegdek. Een brug die betere tijden heeft gekend!
Dan pascontrole aan de Montenegrijnse zijde. Hier moeten we voor de eerste keer ook onze autopapieren laten zien en krijgen zelfs nog een stempel in onze pas!
Smorgens gaan we terug naar de Old City.
Nu gaan we wat verder wandelen. Nu zien we alles overdag. Mostar is echt de moeite, prachtig! Ik ben blij dat we toch naar hier zijn gekomen, ondanks de hitte.
Op een terras met uitzicht op de bekende brug drinken we een fris drankje en rusten we wat uit.
Later op de middag rijden we naar het meer van Jablanica. De weg ernaartoe loopt langs de rivier de Neretva. Een helder blauwe rivier, wat een mooie natuur! De felle blauwe kleur van de rivier en het meer onstaat eigenlijk door de ondergrond dat karst is. Een lichtgekleurd, bijna wit gesteente.
Je vind dit ook terug in Kroatië en Montenegro.
Aan het meer genieten we op een terrasje. Er varen zelfgemaakte houten vlotten met daaronder olievaten om te blijven drijven.
S’avonds gaan we weer lekker en goedkoop eten in Mostar.
In Mostar even zoeken naar ons ‘Pansion’. Ik vraag aan de bakerin die op straat zit of ze misschien dit adres weet.
Nee ze weet het niet en raad een ander pansion aan! Oei de bakerin die reklame maakt voor een pension. Uiteindelijk vinden we het wel. We worden vriendelijk ontvangen door de gastheer. Hij rijdt onze auto naar beneden om vlak voor het pansion te staan.
We gaan naar onze kamer kijken en het blijkt dat deze op de 4de verdieping is, zonder lift en ook zonder balkon! Ik had toch kamer met balkon gereserveerd! Ik zeg hem dat ik altijd kamer met balkon reserveer. Hij begint te twijfelen en uiteindelijk krijgen we een kamer op de 1ste verdieping met balkon. Stel je voor dat je alle dagen die trappen moet doen, een paar keer per dag en dat in 40 graden!
We springen het kleine zwembad in want het is hier zoooo warm! We doen wat onnozel met 2 italiaans kinderen.
Na de douche wandelen we naar de Old Town om de brug te zien. Na wat foto’s van de brug beneden aan de rivier wandelen we de Old Town binnen. Het lijkt alsof we de geschiedenis binnenwandelen! We denken ook aan het wrede verleden, maar het is hier echt de moeite! Mooi!!
We gaan nog iets eten in een "sjiek" restaurant en we betalen 15 euro voor eten en drank!
We ontbijten om 8 uur en laden alles in om te vertrekken naar Mostar, Bosnië.
We nemen afscheid van onze lieve gastvrouw, misschien komen we hier nog terug! We rijden langs de mooie kustweg. Aan de eerste grens Kroatië – Bosnië mogen we bijna zo doorrijden. We gaan hier tanken want het is hier goedkoper. Dan terug grens Bosnië – Kroatië, zo doorrijden. We verlaten nu de kustweg om het binnenland in te rijden. Terug aan de grens Kroatië – Bosnië. Hier moeten we langer aanschuiven. Een lange file voor ons en het is hier zo warm. Eindelijk in Bosnië.
We zijn nieuwsgierig naar het avontuur dat ons te wachten staat. Oderweg stoppen we in een groot dorp om geld af te halen. Het zijn hier Bosnische Marken en dat hebben we nog niet. Nu we geld hebben gaan we onderweg iets drinken.
Voor 2 consumaties betalen we 1.75 € (2.50BAM)! Wat goedkoop! Dat valt al heel goed mee.
We rijden weer verder richting Kravice Falls, in Studenci. We verwachten niet dat het daar druk gaat zijn omdat we onderweg ook niet veel verkeer hebben gezien. Maar daar aangekomen valt het tegen! Er staan bussen! We parkeren en lopen naar beneden. Er is enorm veel volk, het is ook zondag.
Bosniërs zoeken ook maar verkoeling en hier kan je zwemmen met een prachtig decor! De watervallen zijn echt de moeite maar het is hier veel te vol. We drinken iets en staan weer versteld hoe goedkoop het is, zeker deze locatie.
Spijtig dat er zo veel mensen zijn. Als we willen doorrijden zien we nog altijd volk toekomen!
Verder naar Mostar. Onderweg stoppen we om iets te eten. Ik bestel kipfilet met fritjes en Wim Cevapi (worstjes). Nog wat drank erbij en we moeten 11 euro betalen!
Het belooft weer een warme, zeg maar hete dag te worden!
S’morgens om half 8 een tas koffie en richting Dubrovnik ‘Old Town’. Onderweg moet Wim natuurlijk nog hier en daar stoppen om een foto te maken. We hebben een tip gekregen van iemand dat in ons pansion logeert. We moeten parkeren aan de haven waar de cruise schepen liggen, parkeren is hier veel goedkoper. En dan een bus (nr 8) nemen naar ‘Exit Cable Car’, bus is 12 kuna per rit. Dan sta je bovenaan Old Town en zie je de muren en kan je de trapen af lopen. Een goede tip, want die trappen hadden we in de warmte toch misschien niet gedaan.
Old Town Dubrovnik is echt wel de moeite! Spijtig dat er zoveel volk is! We krijgen wat honger en gaan op een terras zitten en we bestellen iets. Wim krijgt eitjes met spek en ik een grote pistolet met salami, kaas, sla, tomaat, ham,... De prijzen vallen hier nog goed mee voor zo’n toeristisch stadje! Ik denk dat Antwerpen veel duurder is!
Rond 6 uur gaan we lekker zwemmen aan het baaitje in Orasac. Er is meer volk, maar het is dan ook zaterdag en kroaten gaan dan ook naar de zee. Wim probeert de zonsondergang te fotograferen. En dan gaan we terug eten in bar Hawai, omdat het er vorige keer zo lekker was! Het is er ook druk! We moeten even wachten op een tafel. Maar het is het wachten meer dan waard!
Morgen richting Mostar.
Volgende dag vroeg op.
We gaan een rit maken naar het eiland Korcula. We rijden eerst naar Ston. Onderweg gaan we naar de winkel voor brood en kaas en paprikasalami. Even later vinden we een leuke picknickplek en eten we ons broodje op. Aen picknick met een geweldig uitzicht op zee en eilandjes! We rijden tot in Orebic. Daar gaan we de ferry nemen. Er staat al een hele rij aan te schuiven en onze moed zakt al wat. Zeker in deze warmte. We gaan toch een ticket halen en aanschuiven. Het gaat toch goed vooruit en we mogen de ferry op met de auto. Een kleine overtocht van 12 minuten naar het eiland Korcula. Vanop de boot heb je een mooi zicht op het vasteland. Dorpjes met hun kerk en daarachter de bergen. We gaan niet naar Korcula-stad maar maken een rit over het eiland zelf. We vinden een verlaten baaitje waar we iets drinken en ook nog aan de praat geraken met een ... belg!
Op Korcula zijn er veel wijngaarden. Overal staan borden om wijn te proeven en te kopen. We zouden graag proeven maar we moeten nog rijden in een ‘vreemd’ land. Ook veel olijfbomen hier, dus ook olijfolie wordt hier gemaakt.
Weer wat verder stoppen we om de kleine honger te stillen. We nemen 1 pizza voor ons 2. Niet omdat we gierig zijn maar dit word veel gedaan en zo een grote honger hebben we niet.
We nemen terug de car ferry waar we nu bijna niet moeten wachten.
S’avonds eten we in ons ‘pansion Moretic’. De gastvrouw heeft lekker eten klaargemaakt maar veel te veel! Nog wat na praten met andere gasten en dan tijd om te gaan slapen.
Kroatië, Dubrovnik
Om 8 uur vertrokken met de auto naar Dusseldorf. Daar aangekomen parkeren we onze auto op een parking dicht bij de luchthaven. Onze auto blijft hier staan voor 15 dagen.
De vlieger op en op 2 uur staan we in Dubrovnik! Dan nog onze huurauto en we kunnen vertrekken. Maar... we zitten nu wel in een zuiders land en alles gebeurd veel langzamer!
We keuren “onze auto” en zien dat de reserveband plat is, probleem! De man van het verhuurkantoortje springt in “onze auto” en zegt dat hij snel zal terug zijn. Daar staan we dan. Maar inderdaad, een kwartiertje later is hij terug en we hebben een andere reserveband! We kunnen vertrekken.
Op naar ons eerste adresje. Onderweg genieten we al van de mooie natuur en gaan we er al ene drinken. Een terras vlak aan de zee, super!
We komen aan bij Pansion Moretic in Orasac. We worden er heel hortelijk ontvangen, echt heel lieve mensen!
S’avonds gaan we naar het kleine strandje genieten van de zonsondergang. En dan gaan eten bij bar Hawai, een echte aanrader! Vlak aan zee, de zee klotst onder het terras.
Ik bestel gegrilde inktvis en Wim een kotelet. Goh! Die inktvis smelt gewoon op men tong! En zo lekker! Dat heb ik weer gemist sé. Nu nog een douchke en bedje in.
Onze valiezen staan klaar en om half 3 komt Moussa ons halen. Voor we naar de luchthaven rijden willen we nog even langs Lac Rose. We nemen afscheid van Dominique en haar kindjes. Doet toch wel een beetje raar... maar we gaan zeker contact houden en misschien nog wel eens terugkomen??? Lac Rose is een zoutmeer. Het water lijkt rose te zijn al naargelang het moment van de dag. Dit komt door de hoge zoutconcentratie, de aanwezigheid van rode plankton en de lichtinval. Iedereen mag hier vrij aan zoutwinning doen. Ieder heeft zijn eigen zoutberg met daarop een bordje met zijn naam. Aan het meer aangekomen worden we natuurlijk weeral lastig gevallen door verkopers en gidsen. Een vrouw die juwelen verkoopt blijft ons maar achtervolgen.
We houden het hier al snel voor bekeken en rijden verder naar een restaurant om toch nog iets te eten voor we de vlieger opgaan. De eigenaar van het restaurant is een zwitser. We vragen of we eventueel met euro’s mogen betalen want we hebben bijna geen CFA meer. Ja dat is ok. We nemen alle drie kip. Het smaakt heerlijk! Daarna nog even in de zon genieten van een glaasje wijn en een bier, voor Moussa cola.
Dan op weg naar de luchthaven. Moussa zet ons af aan de luchthaven en we nemen afscheid. Op de luchthaven doen we een lange broek aan en nog wat kleren want in Belgie zal het koud zijn. Een man komt vragen of hij onze sandalen krijgt want die hebben we dan toch niet meer nodig? Dan terug door de controle met foto en vingerafdruk!
Aan een bar drinken we nog een flag en kopen een flesje water. Nu zijn onze CFA’s wel op. In Madrid moeten we overstappen. Als we van de vlieger komen staan er 2 agenten klaar voor een pascontrole. Een dertigtal mensen worden opzij gezet voor een verdere controle. Het is heel confronterend dat dit alleen maar zwarte mensen zijn, de witte mogen allemaal zo door. Dan komen we bij security en moet onze handbagage door een scanner. Een vrouw van de security brult in het spaans dat we onze schoenen moeten uitdoen. Maar niemand verstaat haar en ze blijft maar brullen. Amai wat een onvriendelijke mensen hier, ze lopen maar tegen iedereen te brullen. Ik moet mijn handbagage opendoen. Het flesje water zit er nog in. Het verschrikkelijke mens van een security neemt het eruit en gooit het heel arrogant in de vuilbak. Wij staan er een beetje ongelovig naar te kijken. En ze doet teken van; wat ga jij tegen mij doen? In Madrid overstappen is toch geen lachertje met deze spaans brullende arrogante security.